شعر و داستان

این شعر كاندیدای شعر برگزیده سال ۲۰۰۵ شده. توسط یك كودك آفریقایی نوشته شده و استدلال شگفت انگیزی دارد:

وقتی به دنیا میام، سیاهم، وقتی بزرگ میشم، سیاهم، وقتی میرم زیر آفتاب، سیاهم، وقتی می ترسم، سیاهم، وقتی مریض میشم، سیاهم، وقتی می میرم، هنوزم سیاهم... و تو، آدم سفید، وقتی به دنیا میای، صورتی ای، وقتی بزرگ میشی، سفیدی، وقتی میری زیر آفتاب، قرمزی، وقتی سردت میشه، آبی ای، وقتی می ترسی، زردی، وقتی مریض میشی، سبزی، و وقتی می میری، خاكستری ای... و تو به من میگی رنگین پوست؟؟؟

شعر او زیبا بود
شعرمن تکرار است
جرم من تقلید است
لااقل حرف دل است
خوب میدانم که سهراب مرا می بخشد
آخر او حرف دلش را زد و رفت
حرف من جامانده
بس چنین میگویم:
اهل شعرم.اهل تنهایی و درد
بیشه ام فریاد است
کاسبم.کاسب دل
صادراتم شادی
وارداتم غم دل
دوستانی دارم سردتر از سردی یخ
گاه گاهی یخشان میشکند
گاه گاهی دلشان میسوزد
ولی از روی ترحم...
سرزمینی دارم
مردمانش همه دوست ولی از روی ریا...